All posts by Ad 't Hart

Haas

In het vroege ochtend zonnetje kijkt deze Haas verbaasd op van zijn leger naar de passanten. Beschut door de graspol tegen de sterke sterke zuidwesten wind en met de opkomende zon op de kop was het daar dermate aangenaam dat de Haas verkoos te blijven liggen in plaats van het hazenpad te kiezen. (foto Joyce Oudwater)


Gele kwikstaart op het Groene Strand

Zondag, bewolkte dag. Voor het maken van foto’s zie je liever een sterkere lucht boven het strand, geeft toch vaak wel mooiere plaatjes. Maar er zijn vogeltjes die zoveel kleur afgeven dat dit geen rol speelt. Sterker nog, met veel zon is dit beestje “over de top”. Misschien getuigt een Witte kwikstaart van een subtieler design, maar met dit licht is de Gele kwikstaart onbetwist de koning. In het gras van het Groene Strand dook een groepje van 20 doortrekkers op waarvan 1 meewerkte aan dit plaatje.


“Veganistische” Zeearend

Een Zeearend op de uitkijk onder het reusachtige nest waar zijn partner zit te broeden. Na een paar keer van tak gewisseld te hebben was het tijd om de vleugels te strekken en vloog hij weg. Raakte hem kwijt, maar even later dook hij weer op in de zoeker: een paar honderd meter verder op geland in het gras.

Tot mijn verbazing kreeg hij na 10 minuten gezelschap van een groep Grauwe ganzen. Ganzen staan prominent op het menu en zijn verschijning in de lucht zorgt steevast voor paniek onder deze vogels. Nu blijkbaar niet. Er ging geen dreiging van hem uit: sloom en volgegeten of bekeerd tot het veganisme? De ganzen weten blijkbaar dat een aanval van zo’n lage positie onmogelijk is . Om met zijn klauwen een prooi te slaan zal hij eerst moeten opstijgen.


Grutto’s zojuist aangekomen uit West-Afrika

Twee Grutto’s zijn zojuist geland op de natte graslanden van Schouwen, mogelijk na een lange vlucht uit West- Afrika.

Vochtige graslanden vormen de ideale plaats om te broeden, voldoende voedsel voor de kuikens. In een uitgedroogde bodem is het moeilijk wat te vinden.

Goed zicht op de machtige vleugels van de voorste Grutto. Naast de kracht die ze uitstralen valt vooral de verfijnde bouw op die aanpassing in de lucht mogelijk maakt om zo alle energie uit de slagen te halen.

Vanaf medio februari kunnen we de Grutto’s weer begroeten. Het zal wel niet zo zijn dat deze opname van 25 maart dan ook de landing vastlegt van de terugkomst uit Afrika, maar enige romantiek mag de fotograaf toch wel eigen zijn.


Roedel reeën betrapt

In de hele vroege morgen op “vogeljacht”. In het natuurgebied achter de vuurtoren werden we al tweemaal geconfronteerd met een roedel. Even verderop deze derde waarmee het totaal aan reeën op 17 kwam. Nu zijn reeën niet zeldzaam maar een dergelijk aantal zien geeft toch altijd weer een prettig gevoel. (foto Joyce Oudwater)


Meerkoeten vechten elkaar het riet uit…

Voorjaar in de natuur, het testosteron spat er vanaf. Adrenaline en agressie in de lijven. In dit duinmeertje vechten twee Meerkoeten om het territorium. Meerkoeten staan bekend om hun agressief gedrag in het broedseizoen. In de wintermaanden leven ze vreedzaam samen in grote groepen, in het voorjaar vormen ze paartjes die de andere koppels het riet uitvechten. Deze Zwarte zwaan kijkt rustig toe hoe het gevecht eindigt. (foto’s Joyce Oudwater)


Reeen in troosteloze einde van de winter

Vanmorgen op het weg naar het strand van Goeree trof ik vlak achter de duinen dit ree aan op een omgeploegde akker. Geen voedsel te bekennen, een niet logische plaats. Even later kwam een tweede kop te voorschijn. Er bleek een dulve te liggen waar de reeën zochten naar voedsel. Aan het einde van de winter zijn de populaire voedselplekken kaal gevreten en komen ze steeds meer uit de dekking. Het was het enige aardige nog aan deze natte en koude morgen.


Verhoudingen in het vogelrijk

De Bonte strandloper op de voor grond valt in het niet bij de 3 Brandganzen , niet eens een grote ganzensoort. En de Bonte strandloper is ook niet een hele kleine vogel. Om er getallen aan te hangen: de laatste weegt zo’n 50 gram en de Brandgans 1,7 kilogram, 34 x zoveel. Een Canadese gans haalt overigens 5-6 kilo.

Maar het kan in ons land veel extremer. Een Goudhaantje vs Knobbelzwaan: 5,5 gram en 12 kilo. Maar die zie je nooit bij elkaar.


Eenzame Brilduiker

In het knobbelige zeetje voor de kust dook een brilduiker op. Duidelijk herkenbaar aan het puntige bolletje en het ” brilletje” op zijn kop. Een echte wintergast aan onze kust. Wadden, Delta en IJsselmeer zijn de plekken om ze te spotten. Toch zie je ze niet zoveel, het gaat maar om 15.000 exemplaren die in Nederland hun bivak opslaan.

Net zoals veel eendensoorten een schitterend kleed, subtiele tekening. Aan de kop een groene glans, hier helaas niet te zien. Op afstand kan je je nog wel eens vergissen en deze aanzien voor een Kuifeend of een Toppereend maar de Brilduiker wint op schoonheid.