Levende bruinvis gestrand.

Afgelopen vrijdag werden we gebeld voor een melding van een levend aangespoelde bruinvis op het Maasvlaktestrand.

Op een dergelijk moment is er dringend inzet nodig en we zijn dan ook onmiddellijk gaan rijden.

Onderweg hielden we contact met de melder, die er nog bij stond en met SOS Dolfijn.

Na instructies hebben de melders direct zeer adequaat gereageerd..

Rust.., nathouden en vooral geen harde geluiden om niet nog meer stress bij het dier te veroorzaken.

Bruinvissen zijn hier erg gevoelig voor en veel stress kan lijden tot de dood.

Na 20 minuten waren we ter plaatse en konden we de eerste hulp overnemen van de melders.

Met een brancard, een dekbed en wat natte handdoeken hebben we snel een comfortabele ligplaats voor het gestrande dier gecreƫerd.

Het allerbelangrijkste was nu om het gestreste dier tot rust te brengen en hiermee ook de snelle ademhaling te kunnen terugbrengen naar een aanvaardbaar niveau.

Zie onderstaande video:

Onder normale omstandigheden ligt de ademfrequentie op een of een enkele ademhalingen per minuut.

Deze was nu veel te hoog en levensbedreigend.

Met hulp van de melders hebben Charlene en ik de bruinvis snel naar de zeezoogdieren ambulance gedragen.

Na een minuut of 10 begon de ademfrequentie behoorlijk te dalen en zag je dat de bruinvis rustiger werd.

Ondertussen was er een ambulance van SOS Dolfijn al onderweg naar onze locatie en hielden we voortdurend contact met de meerijdende dierenarts.

Uiteindelijk hebben we de gestrande bruinvis levend kunnen overdragen en is hij door SOS Dolfijn naar hun opvangcentrum gebracht.

De volgende dag werden we gebeld dat “onze” bruinvis nog steeds in leven was en door intensieve zorg een kans maakt op herstel.

Wat een opluchting na een spannende en intensieve inzet op het strand.

Het dier bleek na onderzoek ternauwernood te zijn ontsnapt aan de aanval van een grijze zeehond en had ook nog een longontsteking.

De bruinvis heeft de naam Martin gekregen en wordt nu met de grootst mogelijke zorg en deskundigheid gerevalideerd in het opvangcentrum van SOS Dolfijn.


Deze pup is later doodgebeten op het strand van Rockanje

Afgelopen week vonden twee Zeehondenwachters een doodgebeten pup van de grijze zeehond op het strand bij de Groene punt in Rockanje. Het dier is waarschijnlijk door een vrij grote hond aangevallen. 

De Zeehondenwachters vonden de pup dood op het strand, nadat ze de dag ervoor nog waarschuwingsborden hadden geplaatst om wandelaars vroegtijdig te waarschuwen.

De pup was eerder al gemeld en na inspectie bleek het te gaan om een kerngezond dier van 5 a 6 weken oud. Zie foto.

De zeehonden liggen in januari en februari vaak te rusten op het strand of tegen de duinrand.

De onfortuinlijke pup had forse bijtwonden in de nek en gezien de sporen betrof het waarschijnlijk een grote hond.

Aan de bloedsporen was te zien dat de zeehond nog getracht heeft de zee te bereiken…, helaas te laat.

De reden dat we dit nu publiceren is om de hondenbezitters nogmaals te vragen om juist in deze periode voorzichtig te zijn met het loslaten van je hond bij de Groene Punt (Bunkers)

Hoe mooi is het om te kunnen genieten van een rustende zeehond op ons strand.

Dit lukt alleen als we flink afstand houden en de honden natuurlijk aanlijnen!

Overigens blijft het verstoren van deze prachtige dieren strafbaar.


Steenkoude voeten en een goed gevoel.

Foto’s en tekst van Ad Aleman

Een tijd geleden ga ik na een flinke storm naar het strand en zie daar een ondergestoven vis liggen.
Het is een hondshaai waar nog iets van leven in zit . Deze voor mensen ongevaarlijke haai, is de meest voorkomende haaiensoort aan onze kust.
Een hondshaai wordt meestal 60 cm lang, maar een enkeling kan wel 1 meter worden.

Na de paring
worden er 18 tot 20 eicapsules afgezet, die ze met lange buigzame draden vastzetten aan rotsen of
zeewieren. In deze capsules komen de jonge haaitjes tot ontwikkeling. Deze capsules spoelen soms
aan op het strand.

Nu ik de haai in mijn handen heb, merk ik pas hoe ruw de huid is.
Vlug de haai terug gezet in het water, maar zonder succes, want deze spoelt gelijk weer aan. Maar
we geven het niet zomaar op, dus ondanks dat ik een paar natte voeten zal krijgen, ga ik het ijskoude
water in en houdt de hondshaai net zolang in mijn handen totdat deze steeds krachtiger gaat
bewegen.

Nu gaat het vrijlaten goed en zwemt de haai naar dieper water. Het is een redding om
nooit te vergeten.
Als ik thuis kom duurt het nog wel een uurtje voor mijn voeten weer op een normale temperatuur
zijn.


Mietjesgedrag wordt niet getolereerd.


Het is vandaag tijd voor zwemles.
Ma probeert haar jong het water in te lokken en dat lukt. Maar de pup vindt het allemaal maar erg
nat en probeert zoveel mogelijk droog te blijven. Ook het strand is erg aantrekkelijk. Helaas voor de
pup, is ma het daar niet mee eens en klimt op haar jong om deze onderwater te drukken.


Na een tijdje laat ze de pup weer vrij. De actie is geslaagd, want het jong gaat gelijk zelfstandig
zwemmen. Zelfs als ma het strand op wil gaan, zwemt de jonge zeehond eerst nog een keer de branding door.
Deze pup heeft een uitstekende moeder, maar soms is een stevige aanpak nodig om van een pup een
echte zeehond te maken.

Foto’s en tekst van Ad Aleman


Naspel

Ook hier moeten we de algemene opinie tegenspreken.

Een man grijze zeehond noemen we een bul en hun imago is niet zo best.

Als het grootste roofdier van ons land, zou hij de vrouwtjes verkrachten en alle pups die in de weg liggen dood bijten.

Wij hebben het tegendeel gezien, een soms liefdevol tafereel waar bij moeder, pup en bul ontspannen bij elkaar liggen te rusten.

Hoewel de vrijpartijen vaak heel heftig zijn is moeder goed in staat om stevig van zich af te bijten.

Dit bewijzen de mislukte pogingen van de bul om te paren met de beschermende moeder en de bijtwonden die hij daarbij heeft opgelopen.

Hierboven een vertederende foto van moeder en bul samen.

Ook deze foto is gemaakt door Ad Aleman.


Zogen.., zuigen.. of alleen maar hoeven te slikken?

Lang werd gedacht dat de tepels van een vrouwelijke zeehond ook verborgen bleven tijdens het melk geven.

De pup zou dan de melk in de mond gespoten krijgen, na het aanstoten van de buik van de moeder.

Een van onze strandwachters dacht echter (van een afstand) een wezenlijk verschil te zien in dit tafereel tussen moeder en kind. Hij zag de pup toch duidelijk zuigen aan een uitstekende tepel.

Dit herhaalde zich vaker na verschillende observaties.

Op onderstaande foto van Ad Aleman zagen we de bevestiging van onze waarnemingen:

De tepel staat aanlokkelijk omhoog en de pup moet duidelijk moeite doen om de melk binnen te krijgen.

Een zogende pup is dus ook een zuigende pup.

Vertederend waren ook de pogingen van moeder om het dier te prikkelen om te gaan drinken.

Rollen, duwen, met de voorflap naar beneden duwen en vaak een stuk over het strand bobberen bij de pup vandaan.

Pas na anderhalve dag had de pup door waar de melk te vinden was.

Net als bij mensen moest het hele gebeuren eerst op gang komen.

Dank Ad Aleman voor de prachtige foto’s van dit vertederende tafereel!


Witte vacht verloren en moe

Deze, net verhaarde pup kwam het strand op bobberen en vond een plekje uit de harde wind.

Moederdier heeft de pup al een tijdje geleden alleen gelaten en nu moet de stoere pup het verder zelf doen.

Nieuwe ervaringen en voor het eerst zelfstandig je voedsel vinden, kost veel energie.

Om het dier deze noodzakelijke rust te gunnen, hebben we het gebied afgezet met waarschuwingsbordjes.

Hierdoor hielden de strandbezoekers zich prima aan de regels.

Het is tenslotte niet alleen respectvol, maar ook strafbaar om deze dieren te verstoren.


Het is ook hun strand!

Zeehonden zijn zoogdieren en liggen de helft van de tijd op het droge.

Ze liggen te slapen, te verharen en tanken zuurstof bij na een aantal duiken.

Vanmorgen was het eindelijk weer eens rustig op de stranden.

Iedereen lijkt uitgefeest, klaar met wandelen of is weer naar het werk.

De meeste dieren die rondom de vloedlijn leven, nemen gelijk dan hun kansen waar en bezetten weer de stranden.

Als we wat meer bereid zouden zijn om de stranden te delen zouden we weer kunnen genieten van bovenstaande taferelen.

Al kruipend en sluipend is deze foto genomen en zo hebben we de zeehonden ongestoord kunnen laten rusten.

Het doel was om een indruk te krijgen van de conditie van de gemarkeerde pup, die we al een paar dagen observeren.

Ter geruststelling: de pup maakt het goed en hebben we lekker laten liggen.


Waarom we tegen de wind in surveilleren.

Omdat er nog dagelijks pups liggen te slapen op de stranden, surveilleren we elke ochtend om die locaties in kaart te brengen.

Door deze locaties af te zetten, bordjes te plaatsen of te markeren proberen we de pups zoveel mogelijk rust te geven.

Onze stranden zijn veel kilometers lang en daarom surveilleren we dan ook met onze 4×4 ambulance.

Voorzichtig rijdend spieden we met de verrekijker, de vlakte af.

Op de foto beneden zie je dezelfde zeehond, maar nu vanaf de kant waar de harde wind vandaan komt.

Of anders gezegd: Je ziet hem bijna niet!

Daarom rijden we vaak tegen de wind in.


Een Goalkeeper

We hadden al een paar pups van de grijze zeehond verplaatst, toen we weer een melding kregen.

In het voetbaldoel van een speelplaats bij strandtent ‘t Gorsje lag een “witte” pup heerlijk te slapen.

Moe van alle nieuwe ervaringen heeft het jonge dier tijdens hoog water, beschutting gezocht op het strand.

Omdat al spoedig de eerste bezoekers werden verwacht was deze plek wel erg onhandig.

Het dier bleek al eerder door ons gemerkt en was 2 dagen geleden door het moederdier in de steek gelaten.

Een natuurlijk proces en dat gaf ons de mogelijkheid om dit jonge dier te verplaatsen naar een rustiger omgeving.

Een locatie waar weinig mensen komen en wij het dier goed in de gaten kunnen houden.

Zo gezegd, zo gedaan.