Deze pup is later doodgebeten op het strand van Rockanje

Afgelopen week vonden twee Zeehondenwachters een doodgebeten pup van de grijze zeehond op het strand bij de Groene punt in Rockanje. Het dier is waarschijnlijk door een vrij grote hond aangevallen. 

De Zeehondenwachters vonden de pup dood op het strand, nadat ze de dag ervoor nog waarschuwingsborden hadden geplaatst om wandelaars vroegtijdig te waarschuwen.

De pup was eerder al gemeld en na inspectie bleek het te gaan om een kerngezond dier van 5 a 6 weken oud. Zie foto.

De zeehonden liggen in januari en februari vaak te rusten op het strand of tegen de duinrand.

De onfortuinlijke pup had forse bijtwonden in de nek en gezien de sporen betrof het waarschijnlijk een grote hond.

Aan de bloedsporen was te zien dat de zeehond nog getracht heeft de zee te bereiken…, helaas te laat.

De reden dat we dit nu publiceren is om de hondenbezitters nogmaals te vragen om juist in deze periode voorzichtig te zijn met het loslaten van je hond bij de Groene Punt (Bunkers)

Hoe mooi is het om te kunnen genieten van een rustende zeehond op ons strand.

Dit lukt alleen als we flink afstand houden en de honden natuurlijk aanlijnen!

Overigens blijft het verstoren van deze prachtige dieren strafbaar.


Zonsondergang

Niels Fledder is vaak op een van onze stranden te vinden met zijn hond en heeft al diverse malen een stranding gemeld.

Deze keer stuurde hij ons een prachtige foto van een bijna gestrande zon op op de horizon.

De bijgevoegde woorden weerspiegelen zijn gemoed:

“Maandagmiddag…., verlaten strand…, windkracht 3…., winterse buien en dan dit zien en het toch warm hebben”.

Dank voor het delen, Niels!


Steenkoude voeten en een goed gevoel.

Foto’s en tekst van Ad Aleman

Een tijd geleden ga ik na een flinke storm naar het strand en zie daar een ondergestoven vis liggen.
Het is een hondshaai waar nog iets van leven in zit . Deze voor mensen ongevaarlijke haai, is de meest voorkomende haaiensoort aan onze kust.
Een hondshaai wordt meestal 60 cm lang, maar een enkeling kan wel 1 meter worden.

Na de paring
worden er 18 tot 20 eicapsules afgezet, die ze met lange buigzame draden vastzetten aan rotsen of
zeewieren. In deze capsules komen de jonge haaitjes tot ontwikkeling. Deze capsules spoelen soms
aan op het strand.

Nu ik de haai in mijn handen heb, merk ik pas hoe ruw de huid is.
Vlug de haai terug gezet in het water, maar zonder succes, want deze spoelt gelijk weer aan. Maar
we geven het niet zomaar op, dus ondanks dat ik een paar natte voeten zal krijgen, ga ik het ijskoude
water in en houdt de hondshaai net zolang in mijn handen totdat deze steeds krachtiger gaat
bewegen.

Nu gaat het vrijlaten goed en zwemt de haai naar dieper water. Het is een redding om
nooit te vergeten.
Als ik thuis kom duurt het nog wel een uurtje voor mijn voeten weer op een normale temperatuur
zijn.


Ondergestoven pup


28 december 2023 waait het zeker windkracht 7, echt weer om uit te waaien op het strand. Al vrij
snel zie ik een opvallende heuveltje, dat zou zomaar een pup kunnen zijn van de grijze zeehond. Als
het zand wat minder stuift komt de pup in beeld. Het is aandoenlijk beeld, deze volledig door het
zand bedekte pup.

Toch heb ik het idee dat het zeehondje aanmerkelijk minder last van het zand
heeft dan ik.


Als de schrijver van dit stukje wil ik me nog ff voorstellen:
Ik ben Ad Aleman en een van mijn hobby’s is natuurfotografie van zowel de onder- als
bovenwaterwereld. De samenhang in de natuur en het gedrag van al het leven heeft mijn grote
interesse. Als excursieleider werkt ik mee aan op biologie gerichte snorkelexcursies van de Stichting
Anemoon en de stichting Ark, die in de Noordzee en/of Grevelingen georganiseerd worden.


Naspel

Ook hier moeten we de algemene opinie tegenspreken.

Een man grijze zeehond noemen we een bul en hun imago is niet zo best.

Als het grootste roofdier van ons land, zou hij de vrouwtjes verkrachten en alle pups die in de weg liggen dood bijten.

Wij hebben het tegendeel gezien, een soms liefdevol tafereel waar bij moeder, pup en bul ontspannen bij elkaar liggen te rusten.

Hoewel de vrijpartijen vaak heel heftig zijn is moeder goed in staat om stevig van zich af te bijten.

Dit bewijzen de mislukte pogingen van de bul om te paren met de beschermende moeder en de bijtwonden die hij daarbij heeft opgelopen.

Hierboven een vertederende foto van moeder en bul samen.

Ook deze foto is gemaakt door Ad Aleman.


Zogen.., zuigen.. of alleen maar hoeven te slikken?

Lang werd gedacht dat de tepels van een vrouwelijke zeehond ook verborgen bleven tijdens het melk geven.

De pup zou dan de melk in de mond gespoten krijgen, na het aanstoten van de buik van de moeder.

Een van onze strandwachters dacht echter (van een afstand) een wezenlijk verschil te zien in dit tafereel tussen moeder en kind. Hij zag de pup toch duidelijk zuigen aan een uitstekende tepel.

Dit herhaalde zich vaker na verschillende observaties.

Op onderstaande foto van Ad Aleman zagen we de bevestiging van onze waarnemingen:

De tepel staat aanlokkelijk omhoog en de pup moet duidelijk moeite doen om de melk binnen te krijgen.

Een zogende pup is dus ook een zuigende pup.

Vertederend waren ook de pogingen van moeder om het dier te prikkelen om te gaan drinken.

Rollen, duwen, met de voorflap naar beneden duwen en vaak een stuk over het strand bobberen bij de pup vandaan.

Pas na anderhalve dag had de pup door waar de melk te vinden was.

Net als bij mensen moest het hele gebeuren eerst op gang komen.

Dank Ad Aleman voor de prachtige foto’s van dit vertederende tafereel!


Witte vacht verloren en moe

Deze, net verhaarde pup kwam het strand op bobberen en vond een plekje uit de harde wind.

Moederdier heeft de pup al een tijdje geleden alleen gelaten en nu moet de stoere pup het verder zelf doen.

Nieuwe ervaringen en voor het eerst zelfstandig je voedsel vinden, kost veel energie.

Om het dier deze noodzakelijke rust te gunnen, hebben we het gebied afgezet met waarschuwingsbordjes.

Hierdoor hielden de strandbezoekers zich prima aan de regels.

Het is tenslotte niet alleen respectvol, maar ook strafbaar om deze dieren te verstoren.


Het is ook hun strand!

Zeehonden zijn zoogdieren en liggen de helft van de tijd op het droge.

Ze liggen te slapen, te verharen en tanken zuurstof bij na een aantal duiken.

Vanmorgen was het eindelijk weer eens rustig op de stranden.

Iedereen lijkt uitgefeest, klaar met wandelen of is weer naar het werk.

De meeste dieren die rondom de vloedlijn leven, nemen gelijk dan hun kansen waar en bezetten weer de stranden.

Als we wat meer bereid zouden zijn om de stranden te delen zouden we weer kunnen genieten van bovenstaande taferelen.

Al kruipend en sluipend is deze foto genomen en zo hebben we de zeehonden ongestoord kunnen laten rusten.

Het doel was om een indruk te krijgen van de conditie van de gemarkeerde pup, die we al een paar dagen observeren.

Ter geruststelling: de pup maakt het goed en hebben we lekker laten liggen.


Waarom we tegen de wind in surveilleren.

Omdat er nog dagelijks pups liggen te slapen op de stranden, surveilleren we elke ochtend om die locaties in kaart te brengen.

Door deze locaties af te zetten, bordjes te plaatsen of te markeren proberen we de pups zoveel mogelijk rust te geven.

Onze stranden zijn veel kilometers lang en daarom surveilleren we dan ook met onze 4×4 ambulance.

Voorzichtig rijdend spieden we met de verrekijker, de vlakte af.

Op de foto beneden zie je dezelfde zeehond, maar nu vanaf de kant waar de harde wind vandaan komt.

Of anders gezegd: Je ziet hem bijna niet!

Daarom rijden we vaak tegen de wind in.


Een Goalkeeper

We hadden al een paar pups van de grijze zeehond verplaatst, toen we weer een melding kregen.

In het voetbaldoel van een speelplaats bij strandtent ‘t Gorsje lag een “witte” pup heerlijk te slapen.

Moe van alle nieuwe ervaringen heeft het jonge dier tijdens hoog water, beschutting gezocht op het strand.

Omdat al spoedig de eerste bezoekers werden verwacht was deze plek wel erg onhandig.

Het dier bleek al eerder door ons gemerkt en was 2 dagen geleden door het moederdier in de steek gelaten.

Een natuurlijk proces en dat gaf ons de mogelijkheid om dit jonge dier te verplaatsen naar een rustiger omgeving.

Een locatie waar weinig mensen komen en wij het dier goed in de gaten kunnen houden.

Zo gezegd, zo gedaan.