Stukje bruinvis

Een laagje spek, een blauwgrijze huid en een vin….. op de vloedlijn, maar nog net in het water. Enkele meeuwen op het strand, gulzig wachtend op de daadwerkelijke stranding.

Door de vele kadavers die we inmiddels al hebben geschouwd, was het overblijfsel snel gedetermineerd. Een rugvin van een bruinvis!

Twee gaatjes, enkele krassen en een gescheurd oppervlak van de randen: zeer wel mogelijk aangevreten door een grijze zeehond.

De laatste jaren zijn de strandingen van walvisachtigen op de Nederlandse stranden fors toegenomen. Dit hang o.a. samen met het feit dat er sinds vele jaren van schaarste, weer veel meer bruinvissen voorkomen voor onze kust. Laatste tellingen hebben het over meer dan 80.000 exemplaren.

Niet gek dat er dan ook meer exemplaren dood gaan.

Uit onderzoek van Universiteit Utrecht blijkt dat ongeveer 1/3 van de dood aangespoelde bruinvissen slachtoffer is geworden van aanvallen van de grijze zeehond. Overigens sterft ook 1/3 een verdrinkingsdood in de netten van vissers. de rest sterft door diverse andere oorzaken als ouderdom, ziekte, ondervoeding, vervuiling etc.

Het beschrijven en bergen van deze kleine walvis hoort ook bij onze taak.


Meenemen of laten liggen?

Het gaat waarschijnlijk niet meer zo lang duren voor al mijn vensterbanken zijn gevuld. Nieuwsgierigheid, hebberigheid of gewoon een instinctieve bevrediging van een sluimerende oerdrift? Niet al mijn huisgenoten zijn er even blij mee.

Wat de drijfveer ook moge zijn, elke keer als ik terugkom van het strand zijn mijn zakken gevuld. Of het nu de kleur of de vorm, de tastbaarheid of gewoon het verhaal is wat er bij hoort, ik MOET het gewoon oprapen en meenemen.

Vooral fossiele botresten hebben een tijd mijn voorliefde gehad en ik kan er inmiddels een flinke tafel mee vullen.

Nu onze nieuwe avonturen aanhanger bijna klaar is, komen sommige leuke vondsten goed van pas en kan ik ze met jullie delen.


Netelige kwestie

De meesten onder ons hebben bij het zien van dit doorschijnende schepsel een negatieve associatie. Schrijnende verhalen over branderige en pijnlijke aanvaringen of een koude en slijmerige sensatie tussen de tenen als je er per ongeluk met blote voeten op stapt.

Hun schoonheid en hun verrassend wapentuig zullen dit weinig positieve beeld helaas niet snel veranderen, vrees ik.

Vanavond had ik weer een ontmoeting met dit prachtige neteldier en hoewel gestrand, zeker de moeite waard om er een foto aan te wagen.

Onfortuinlijk op het strand achtergebleven, naakt en kwetsbaar in schoonheid.

Een bijna volmaakte kompaskwal met haar venijnige neteldraden weerloos op het natte zand.

Naast zeeanemonen, poliepen en koralen zijn kwallen ook neteldieren.

Ze hebben tentakels met daar op een aantal blaasjes, gevuld met gif waarin zich een draadje bevindt. Aan het uiteinde daarvan zit een soort harpoentje. Als een haartje, dat op het blaasje zit wordt aangeraakt schiet het draadje naar buiten en loopt het gif langs de draad naar het aangeschoten slachtoffer. Dit “afvuren” kan soms gebeuren met meer dan 100 km per uur.

Op deze doeltreffende manier kan de kwal zich verdedigen of er kleine andere diertjes mee verlammen en opeten.

Een kwal is normaliter niet echt een grote bedreiging voor ons want wij zijn groot en zij zijn klein…..

Toch kunnen we bij aanraking van de tentakels wel een poosje een pijnlijk en netelig gevoel ervaren.

Maar ik blijf het schitterende dieren vinden.


Garnalenvel…

Als woord ietwat verwarrend tot je de foto beter bekijkt.

Wat we zien is de doorzichtige broek van een garnaal. Een afgeworpen kledingstuk waar het diertje blijkbaar is uitgegroeid. Door een paar maal te vervellen passen ze uiteindelijk in hun volwassen smoking.

De meesten onder ons kennen wel een aantal recepten om deze doorzichtige spriet en pootachtige op te dienen.

Dat ze regelmatig stoned zijn weet ook iedereen. https://youtu.be/Yq54Ztq7ckY

Minder bekend is echter dat ze achteruit zwemmen, voornamelijk ‘s nachts jagen en zich overdag vaak in het zand schuilhouden. Zij worden namelijk door veel andere dieren ook als een lekker hapje beschouwd. Hun bijna doorzichtig lichaam zorgt ervoor dat de bodem door hun lijf zichtbaar is en daardoor voor een prima camouflage zorgt. Ook houden ze van wat warmer water en verblijven in de winter dan ook wat verder van de kust.

Beetje schuw en vrij doorzichtig, maar hebben hun hart op de juiste plek zitten: in de kop!

Zodra we weer met de “avonturen strandrover” op de stranden komen, gaan we zeker weer korren. De garnaal wordt dan vaak gevangen en laat zich op die manier goed bekijken voor we ze weer terug zetten.

Misschien tot dan!


Dit beeld spreekt voor zich.

Deze volwassen jan-van-gent, werd aangetroffen door Marthijn van Dongen, vrijwilliger bij de Rotterdamse reddingsbrigade op de Maasvlakte.

Het onfortuinlijke dier was verstrikt geraakt in zwerfvuil op zee.

Deze vogels staan bekend om hun spectaculaire manier van duiken tijdens het foerageren op zee.

Met een spanwijdte van bijna 2 meter kunnen ze zonder veel inspanning, op de wind flinke afstanden afleggen. Zien ze een prooi onder water dan trekken ze hun vleugels in, steken de snavel ver naar voren en kunnen dan wel met 100 km per uur het water in duiken. Op deze manier kunnen ze meters diep hun prooi nog na jagen.

Het is heel goed mogelijk dat deze vogel tijdens het foerageren verstrikt is geraakt.

Zonde weer….


Pop up, nu online!

Door het contactverbod i.v.m. de corona problematiek zou het onverantwoord zijn om met de aanhanger op locatie te verschijnen.

De nieuwsitems hebben sinds vorige week een andere invulling gekregen. Uitgebreide info in plaats van snelle berichtgeving.

Op deze manier kunnen we jullie toch de verhalen brengen die we normaliter bij de avonturen aanhanger vertellen.

Veel leesplezier en hopelijk zien we elkaar deze zomer weer op het strand.